Diana. Prima data am sarit ca arsa cand a "botezat-o" asa sotul. Insa acum imi place. Vine de la duios. Iara Diana e duioasa. Insa are si o vointa extrem de puternica. Nici nu stiu daca acesta ii va fi atu in viata sau dusman. Insa dupa multe lupte ale mele, launtrice, mi-am dat seama ca eu nu o pot schimba. Trebuie eu sa ma maleez dupa ea, sa las de la mine. Am lasat. Si incet-incet mi-am dat seama ca oferind eu, imi ofera si ea tot mai multe. Inca ma lupt cu mine si ea se lupta cu ea. Si amandoua ne luptam cu amandoua. Insa asa am si invatat sa oferim amandoua si sa primim amandoua....

Teodora e opusul mai balaior. Cu micul ei sufletel mare. Care s-a nascut sa ne arate ce inseamna dragostea. Sa nu ma lase nemangaiata la propriu, sa nu ma lase fara pupici si sa arate sorei ei si cealata fata: dragostea. E blanda si buna. Si un soricel vesel si smecher in acelasi timp.

Iar impreuna... focul si apa. Se completeaza. Diana preia bunatatea, Teodora puterea.

Iar eu uneori nu stiu ce sa ma fac intre doi copii diferiti si totusi care nu pot unul fara de altul. :) Si-mi dau seama ca am atat de invatat...